Οι πιστοί και ο Θεός τους σ’ έναν κόσμο διαφθοράς

1 Στον πρωτοψάλτη· όπως το «μαχαλάθ». Μασχίλ του Δαβίδ.

2 Είπε μες στην καρδιά του ο ασύνετος:

«Δεν υπάρχει Θεός που να ενεργεί».

Φθαρμένα είναι τα έργα τους κι ανόσια,

κανείς δεν πράττει το αγαθό.

3 Παρατηρεί απ’ τους ουρανούς

ο Κύριος τους ανθρώπους,

να δει αν υπάρχει συνετός κανείς,

που το Θεό γυρεύει.

4 Όλοι απομακρύνθηκαν, όλοι μαζί φθαρήκαν.

Κανείς δεν πράττει το καλό, έστω κι ένας

μονάχος.

5 «Δεν έχουνε», ρωτάει ο Θεός, «επίγνωση

οι δράστες όλοι του κακού;

Κατασπαράζουν το λαό μου,

έτσι όπως τρώνε το ψωμί·

σ’ εμένα δεν προσεύχονται».

6 Θα πέσει μέγας φόβος

εκεί που φόβος δεν υπήρχε,

γιατί διασκόρπισε ο Θεός

τα κόκαλα των πολιορκητών σου,

λαέ μου·

τους ντρόπιασε,

γιατί ο Θεός τούς είχε απορρίψει.

7 Ποιος θα χαρίσει απ’ τη Σιών

τη σωτηρία του Ισραήλ;

Όταν ο Κύριος ξαναφέρει το λαό του

στην πρωτινή ευτυχία του,

οι απόγονοι του Ιακώβ θ’ αγάλλονται,

όλος ο Ισραήλ θα χαίρεται.

—https://d1b84921e69nmq.cloudfront.net/31/32k/PSA/148-d7b2400ed80b7b807b0d7a05b6ce6ebc.mp3?version_id=173—